Bir hasat mevsimi daha geçti


bir-hasat-mevsimi-daha-gectiBir hasat mevsimi daha geçti, sahibini bulamayınca içimize ektiğimiz duyguları bazen öyle büyütüyoruz ki, bir zaman sonra tüm hasat mevsimlerini sessiz geçirmeye mahkum kalacağız.

Dışarıyı özlemiyorum artık, izlemeye yorulmuşum bu sararan yaprakları, havadan sudan şeyler lazım, küçük şeyler, içimde sessizce balonları kovalayan bir çocuk gibi. Gerçeğe ulaşınca yaşamın naif yüzü kaybolur mu?

Diye kendime bir sürü sorular sormuştum zamanın birinde, sonra bir insanı sevmekle gerçekliğine eriştim yaşamın güzel yüzünün, sanki gökyüzü ile tanıştım, korktuğum denizlerle arkadaş oldum, sevgi benim her şeyim oldu. İnsan kendine zor derler ya bende öyleyim, çocuk kalmak istesen bile çaresiz büyüyorsun ama elma şekerine hakkıyla hayran olmak için çocuk kalmalı değil mi?

İnsanoğlu hangi bilgiyle karşılaşırsa karşılaşsın yaşamın en saf yüzüne dönüp en saf haliyle var olmayı özlüyor, minicik ayrıntılarda saklanıyor tatlı güzellikleri yaşamak için. Sevgi sayesinde tekrar o çocuksu saflığa yol almak ne temiz ne muhteşem bir duygu.

Sonu yada sonsuzluğu riskli bir yaşama devam ederken, bilinmeyene doğru sevgiyle yürümek güçlendiriyor beni. İsimsiz sevgiler istemiyorum, gizemli aşklar değil özlemlerim, adının hangi harfle başladığı da değil, yüreğinin sevgiyle attığı birini istiyorum, sevmeli diyorum beni benim kadar sevmeli diyorum, sevgiyle bakan bir çift göz tarafından renkler günışığında değil karanlıkta bile görünmeli diyorum.

Ben sevgiye dünyamın adını vermişim bir kere, katlanan anlamsızlıkları yırtıp sevgilinin yüzünü bulmalıyım, buz tutan bedenler değil ihtiyacım, sevgiliye dokunduğumda elimle ışığa dokunur gibi yüreğimi ısıtmalıyım.

Yazar: Konuk Yazar

Wolkanca sitesine Konuk Yazar olan, dışarıdan kendi yazılarını ekleyen bir kişi.